Pinksterweekend

Pinksterweekend.

Een dag vol hondenplezier

Het was een eindje stil maar niet getreurd. Alle computerproblemen zijn van de baan en we kunnen dus weer bloggen.

Vorige week dinsdag ging ik samen met Airco en Mieke richting Lokeren. We zouden er een wandeling maken langs de Durme met Maggy en haar nieuwe hulphond Déos, een mooie donkerbruine lieve retriever. We vertrokken met regen en hagel maar dat kon ons niet deren. Goed ingepakt en met een hele goede cape over mij en men rolstoel heen getrokken vertrokken we met de trein. In Lokeren aangekomen wachte haar assistente ons op, vlug de auto in en we zaten terug droog want het weer was er even erg als in Menen.

We werden er heel goed ontvangen en Mie vond de poezen Wizzy en Ziggy best spannend terwijl Airco het braafjes hield en direct op verkenning ging. terwijl we gezellig bij hebben gepraat toonde Déos dat zijn speelgoed wel degelijk van hem was. Maar af en toe mochten ze spelen met de leuke knuffels, zijn mand daarentegen bleef van Deos! Wel leuk om te zien.

Airco voelde zich er thuis en dat bewees hij door stiekem in de zetel te kruipen maar niet getreurd, dat mag hij hier ook niet (behalve op commando) dus vloog hij er even vlug weer uit.

Na een tijdje klaarde het op en besloten we toch om een wandeling te maken. We zouden wel zien wanneer Airco er genoeg van had (hij had zijn poot bezeerd en had eigenlijk een losloopverbod). De honden genoten, wij genoten, het was superleuk en een mooie wandeling … lekker rustig … . Toen we plots Déos hoorden blaffen riepen we de honden terug maar Deos bleef iets langer weg. Een kat? Een konijn? Nee, hij zat vast met zijn halsband aan een tak veronderstelden we want toen de wandeling er op zat bleek zijn colliér spoorloos. Gelukkig kon Maggy een lus maken met de leiband en zo konden we toch veilig en wel terug naar huis weerkeren.

…

Er werd niet enkel gepraat, gelachen (met de fratsen van de honden) en gewandeld. Er werd ook gewerkt en getraind. Maggy wil graag hebben dat Déosje de kersenpitkussentjes in de microgolf legt. Maar dat bleek niet zo eenvoudig. Dus probeerden we een stappenplan. Eerst een kussentje op de schaal die voor de gelegenheid op een tafeltje geplaatst werd, daarna op een hoger tafeltje waarbij hij ook een “up” moest doen en eens hij dat goed zou beheersen zou dat moet lukken, met tijd, op de schaal die dan in de microgolfocven word geplaatst. Maar dat lukt zeker. Eens hij weet waar de lamp brand zal perfectionist Déos dat met veel enthousiasme doen.

Bedankt Maggy voor de leuke ontvangst en nog mooiere dag ondanks het slechte weer in het begin en op de terugweg. Het was leuk je beter te leren kennen en ik kijk er uit om je vrijdag terug te zien.

Inspanning en ontspanning

Sinds ongeveer een maand helpt Airco tijdens de fysiotherapie. We ontdekten dat als hij tussen mijn benen ligt wanneer ikzelf op mijn rug lig ik minder spasmen heb. Doordat Airco me zijn gewicht mijn benen openduwt kan hij genoeg tegengewicht geven wanneer toch een spasme door mijn benen gaat en daardoor duurt een spasme veel minder lang.

De middag was mijn kinesist zeer tevreden. Hij zei dat er al veel meer speling op mijn beweging zit en dat mijn benen al veel beter strekken in vergelijking met de eerste malen dat hij kwam.

Dan was het tijd voor buikspieroefeningen. Airco vind dat allemaal leuk! Én één, en twee en drie daar krijg ik een dikke lebber van mijn Aircootje. En vier, vijf en zes daar krijgt ook de therapeut een stevige lik. Zeven, acht en negen … Airco ziet dat de laatste de moeilijkste is en legt zijn poot bemoedigend op mijn hand. “Nog één keer Vrouwtje en dan krijg je een koekje” . en lach niet want dat zeg ook tegen mij!”

Na de inspanning was er tijd voor ontspanning. Winkelen dus … eerst langs de apotheker! Niets voor mij maar voor de honden want hun ontvlooingspipetjes waren op en ik had niet genoeg ontwormingspillen meer in huis. Aangezien ik met die vervangrolstoel niet binnen geraakte liet ik Airco maar wat blaffen …. Reactie van een ouder madameke die blijkbaar in de wachtrij stond: “d’er stoat hier un gehandicapte me n’en ond die stoat te bassen” (er staat hier een gehandicapte met een hond die staat te blaffen). Merci madam! Ik werd lekker vlugger geholpen dan jij! En nee mijn hond eet mijn geld niet op, hij opent mijn beldbeugel, geeft het geld af, doet de portefeuille weer dicht en vertrekt met het gerief in zijn muil en dat zonder op te eten, allemaal voor een aaitje”

Dan gingen we door naar de supermarkt waar moeder even vlug wat ging halen terwijl Airco, Mieke en ik buiten bleven wachten! Mieke hield de schuifdeur goed in de gaten “at die deur “de mama” nu op? Waar is ze toch naartoe?”

Als mama de winkel uit kwam zette ze koers naar het station waar ze een trein moest halen en ging ik terug richting thuis met de twee honden en de rolstoel die enorm rare kuren heeft.

Permobil

Zaterdagavond wou ik samen met mijn ventje naar een film kijken en besloot het me iets gemakkelijker te maken en aangezien ’t ventje zich in de relaxzetel had genesteld deed ik maar mijn eigen voet- en beensteunen van mijn rolstoel omhoog. Toen ik halverwege de film moe begon te worden en wou gaan slapen deed ik de beensteunen naar beneden. Althans dat was de bedoeling maar de linkerkant weigerde dienst en zelfs toen zondag de depannage technieker kwam lukte het niet om de mechaniek van mijn rolstoel weer aan de praat te krijgen.

Omdat ik met mijn eigen rolstoel niet meer tot buiten kon geraken, laat staan de honden kon buiten laten kreeg ik een stoel ter vervanging. Een die de typische voetplanken heeft van een Permobil en dat moest even ingeoefend worden.

Gelukkig kreeg ik net het hopelijk goede nieuws dat ze mijn rolstoel morgen voor 10 uur terugbrengen. Dit komt goed uit want dan kan ik met mijn eigen rolstoel naar Kortemark, later daarover meer.

Creatief aan het leren

Iedereen weet dat na de winter de lente komt. En na de lente komt dan weer de zomer waar iedereen di jaar zo hard naar verlangt om daarna te genieten van de vallende bladeren die doet vermoeden dat het herfstseizoen zijn intrede doet. Eenmaal dat de bomen hun bladeren hebben verloren is koning winter weer in het land en hoewel iedereen die op de baan moet liever geen sneeuw ziet verlangen de kinderen en skiërs enorm en genieten dan weer volop van de witte vlokjes. Zo zie je maar ieder seizoen heeft zijn charme. Maar dit jaar hebben de weergoden zich vergist: in plaats van een lente gevoel hebben we meer een herfstgevoel!

Omdat we de laatste tijd meer regen, koude en guur weer te verwerken hebben gekregen besloot ik Airco wat nieuwe dingen aan de leren. Zo ontdekte ik dat hij met gemak aan de sleutelhanger, met een foto van hem, gemaakt op de Beestjes en Baasjes-beurs te Gent trok en zo leerde hij mijn portefeuille openen en sluiten zodat  de rij aan de kassa niet te lang word (door het feit dat ik veel te lang sukkel). Omdat hij zo leerde dat kleine ritsjes niet eng zijn om aan te trekken leerde hij ook op korte tijd aan mijn trui-rits en jas-rits te trekken. Wel met een verschil, dat hij moet blijven op mijn knieën staan met zijn voorpootjes en naar onder moet trekken in plaats van tijdens het trekken achteruit te lopen. Na wat oefenen had hij dat door. Hieronder staat een filmpje. Nu oefenen we op het in één keer de rits naar beneden te trekken.

En als dat lukt gaat we oefenen op het naar boven trekken van de rits! Maar dat is inspiratie voor later. Misschien wel de volgende winter? Ook leerde hij mijn mouwen naar beneden stropen! Wat dan weer een variant is op trui uittrekken. Hiervan heb ik ook een filmpje.

Wat leerde Airco nog? Mijn gsm-tunetje… dat begon stomweg toen hij mijn gsm vond terwijl ik hem kwijt was en dus met het vast toestel naar mijn gsm belde! Zo dat is weer iets dat ik niet bij me moet hebben wanneer ik ergens in huis vertoef! …  Over de badkamer gesproken. Airco leerde ook mijn broek uittrekken terwijl ik in mijn rolstoel blijf zitten zodanig dat ik maar enkele ogenblikken moet rechtstaan en dat om de transfair te maken naar het toilet.

We oefenden ook verder op het geluid van de voordeurbel. Airco linkte de tussendeur aan bezoek. En aangezien bezoek meestal leuk is deed hij die deur veel vlugger open zonder stemcommando. De voordeur daarentegen linkte hij aan mensen die hem geen aandacht geven (meestal de mensen waarop ik beroep doe wanneer ik hulp nodig heb, die hun bureau is net naast de voordeur dus zij hebben de tussendeur niet nodig om hier te geraken) en dus was alles afhankelijk van zijn humeur en mijn aanmoediging. Dat gaf als resultaat dat het net iets te lang duurde eer ze binnen waren dan aanvaardbaar is. Dus maakte ik een geluidsopname van het geluid en ik speelde het vaak af om mijn computer. Zo was er geen stress en kon ik net op de moment dat hij reactie gaf op het geluid belonen. Gaf hij geen reactie negeerde ik … hij had heel vlug door dat genegeerd worden niets oplevert en algauw werd zijn koppigheid omgebogen. Dit zie je in volgend filmpje, dat voor de gelegenheid in scene is gezet.

Een specialleke samen met “De verdronken bikers”

Gisteren gingen we even iets anders dan anders doen. Er stond in de namiddag een driedelige speciale demonstratie op het programma. We zouden namelijk tussen de demo’s van het evenement “Stroppentreffen 2012” tonen wat Airco voor speciaals kan. Ik toonde hoe hij mijn voetsteunen open en terug toe klapt, hoe hij de gsm zoekt wanneer hij het muziekje hoort, hoe hij mijn voeten terug op de planken plaatst. Airco toonde ook hij de verpakking van een tussendoortje opent en mijn vest en trui uittrekt, opraapt en me aangeeft.

Natuurlijk was Airco er ook niet alleen. Yosca, de meldhond toonde heel mooi wat ze doet als ze voelt dat haar baasje Ramona een epileptische aanval zal krijgen. Yosca waaarschuwt een kwartier tot een twintig-tal minuutjes op voorhand en wanneer de aanval dan effectief aan de gang is gaat Yosca aan het blaffen haalt ze indien het te lang duurt de zak met medicijnen.

Ook hoorhondje Buxus toonde hoe hij kan helpen. Buxus is het enige hoorhondje dat is opgeleid door Hachiko en hij gaat binnenkort een ander baasje krijgen en hij toonde feilloos hoe hij opspringt en een signaal geeft aan het baasje als er bvb iets valt of als er gebeld wordt of wanneer er een rookmelder afgaat of de microgolf aangeeft dat de chocomelk heet is.

De bikers van het stroppentreffen-team zamelden voor ons 2000 € in en daarmee heeft het I-pupje “Irma” al een goede start van haar opleiding tot hulphond, misschien zelf meldhond. Zij mocht zelf met enkele bikers op de foto en dat was leuk want ze werd door iedereen geknuffeld en dat zal haar socialisatie zeker bevorderen.

Het was een zeer leuke ervaring en volgend jaar ben ik zeker terug van de partij!

Op stap met vrienden, roltrap en de lift

Vorige woensdag had ik afgesproken met mijn twee allerbeste vrienden in Antwerpen. Aangezien een dagje bij hun altijd voorbijvliegt hadden we afgesproken dat ik er redelijk vroeg zou zijn. Ik vertrok omstreeks 8.19 ’s morgens en kwam ongeveer twee uur later met de trein op mijn bestemming aan.

Wandelen stond op de planning, de jenever-route maar aangezien dat ik nuchter moest blijven besloten we te gaan (window)shoppen. En of ik wat heb gekocht: ik liet terug gaatjes in mijn oren schieten (en zal niet gauw vergeten dat dat pijn doet) ik kocht oorbellen en nieuwe schoenen.

Airco en Mieke waren ook zeer flink (het accidentje niet meegerekend). Mieke maakte kennis met de roltrap en overwon haar eerste angsten, wat ik ten zeerste bewonder! Ze liep flink mee met Katja en ze uitte haar wil om vriendjes te worden met mevrouw en mijnheer duif. Maar we kregen Mie niet uitgelegd dat er geen vriendschap inzit van de duiven hun kant. En dat vond ze oh zo spijtig.

Winkel binnen, winkel buiten, terrasjes doen, honden negeren het leek allemaal vanzelf te gaan … en toen was Airco aan de beurt. We gingen de grand bazaar binnen en we moesten een verdiep hoger dus hadden we de lift nodig en toen gebeurde dit:

het was zijn eerste vreemde lift, op een plaats waar hij nog nooit eerder kwam en ik moet zeggen. Het was een superleuke dag maar dat hij zoiets zou gaan kunnen na het maar enkele keren thuis te hebben geoefend verraste me helemaal.

Helemaal op en de honden waren doodmoe toen we later die avond werden opgehaald. Ik vond het een meer dan geslaagde dag. Voor herhaling vatbaar!