Het enige jammere is dan wel dat ik mijn Valentijnsmenu een ander keertje zal maken want als ik kook dan heb ik vééél tijd nodig en moet het vooral rustig zijn in huis en rust met drie zotte woefers in huis? Nee, dat lukt niet … maar gelukkig werden we super verwend door mijn ventje met een lekkere groentemaaltijd, de film Avatar, en een ijsje.

Gisteren dan … de wandeling… . Aangezien ik ’s morgens een wandeling had gedaan met Airco en hij echt zwart was en al in de douche was gevlogen wist ik dat het een vettige wandeling zou worden.

Airco, Chester (door ons Kaasmans genoemd) en Mieke genoten volop van hun vrijheid. Rennen, tegen iedere boom plassen, achter elkaar hollen, snuffelen en ETEN. Ja Airco had een hoop eenden en- ganzenkak gevonden en hij at lekker zijn buikje vol … de viezerik … ook Mie en Kaasmans aten hun buikje lekker rond. Echt een vettige bedoening.

Gelukkig ging Airco af en toe op jacht naar waterhoentjes en dronk hij wat water uit de Leie. Toen hij een familie ganzen, en een paar konijntjes ontdekte rende hij er naar hartenlust achter, ook Mieke probeerde haar jachttechnieken te verfijnen maar zonder resultaat … gelukkig.

Het was heerlijk om ze te zien crossen en dollen in de modder. Toen de wandeling bijna ten einde was kwam mijn ventje Lien (en de vettige honden) ophalen. Ze was erg moe en de honden, die mochten bij thuiskomst in de douche. Ook al was het niet hun favoriete bezigheid, wat moet, moet nu eenmaal. Zo kon ik VOLLENBAK crossen aan twaalf kilometer per uur naar huis want ik moest hééééééééééél dringend naar het toilet. De kou speelt mijn blaas op de meest onhandige momenten parten.

Vandaag is Lien samen met hare knuffelbeer weer naar huis en ons wacht een berg afwas. Waar we zometeen eens gaan aan beginnen. Pffffffff…. Een kermis is een geseling waard (of hoe zeggen ze dat ook weer)!

Het begon allemaal met de afstandsbediening, die ik normaal gebruik om de voordeur mee te openen. Die begaf het. Ik zat dus binnen opgesloten en kon niet meer naar buiten. Met wat gesukkel en gevloek kon ik de deur zelf open krijgen en de honden buiten laten.

Dat was toen hoognodig ….

Maar wat dan? Ik moest nog binnen geraken na het “geplas” ook hé! Airco belde aan bij het bureau waar de assistenten, dag en nacht, paraat staan, om ons te helpen waar nodig. En ja hoor, hij kreeg de sleutel mee. MAAR … ik kan fysiek de sleutel niet in het slot steken en omdraaien (zonder te sukkelen) dus moest hij nog eens terug, om hulp te halen en te gaan blaffen … flinke kerel!

Eenmaal binnen besloot ik dat er een koordje aan de voordeur moest worden gehangen zodat Airco de deurklink naar beneden kon trekken zodanig dat de elektronische pomp die bovenaan de deur bevestigd is in werking trad.

In het begin moest hij leren om hard te gaan trekken – commando tug – (liefst in één ruk) maar dat lukt(e) niet altijd dus kreeg hij het commando “open” te horen, wat zoveel wil zeggen als “trek en steek je neus er (eventueel) ook maar tussen”. Dat hele gedoe had hij héél snel door en enkele uren later werd het commando “voordeur” geïntroduceerd zodat hij ook op afstand de (voor)deur kon gaan openen wanneer ik bijvoorbeeld in de keuken, in de (slaap)kamer of in de badkamer was en er hulp aan de deur stond.

Ook dat had hij héél vlug gesnapt en nu leert hij om ook het belsignaal te herkennen als (onuitgesproken) commando om de deur (en eventueel de tussendeur) te gaan openen.

Om de mensen te waarschuwen dat er misschien wel een hond de deur(en) opent hangt er sinds gisteren het volgende aan de deur ….

Dus bij deze is iedereen gewaarschuwd …. Misschien wel tot gauw!

We hebben de afgelopen dagen weer veel geleerd, nu moet ik er alleen nog de routine inkrijgen, en als ook dit weer te gemakkelijk wordt dan fantaseert vrouwtje wel iets nieuw!

Zaterdag was ook voor ons een speciale dag. Want mijn Aircoo’tje die verjaart vandaag maar kreeg gisteren al zijn feestje. Wie was er allemaal bij? Ann samen met labradoodle Froufrou, Veerle en Danny met de cowboyhonden Duck en Snoepie, Tamara en haar verloofde Stefaan met Rottweilerpups Kaéthe en Kiruna en natuurlijk waren mijn ventje en Mieke er ook bij.

Toen we voor de gasten er waren wat gingen opruimen vond Airco het best maar raar dat de vogels naar één van de slaapkamers verdwenen, dat de tafel werd leeggemaakt en dat er allemaal andere zaken werden opgezet. Er werd gestofzuigd en geveegd. Vaak keek hij me aan met een blik: “Waarom al die drukte, wat is er toch allemaal gaande?” Toen ik hem vertelde dat hij jarig was bekeek hij me alsof ik de grootste leugen ooit vertelde “allez komaan zeg” en ging verder dutten.
…

Kort na de middag kwamen dan de eerste gasten aan (Ann en Froufrou waren al enkele dagen eerder afgezakt) De cowboys kwamen aan .. met de verrassing die me dagenlang werd verzwegen … ja ’t ventje kan dingen geheimhouden. Ze hadden een mega mooie en lekkere taart mee. Ze was haast te mooi om op te eten. Amai, njammie!

Iets later kwamen dan ook de andere gasten aan en terwijl de baasjes zich amuseerden konden ook de honden naar hartenlust spelen. Mieke vond de pups héél erg leuk en de pups hadden geen schrik van mijn rolwagen … dat is al héél wat! Froufrou had heel veel interesse in de kleine abrikoospoedel Snoepy. Duckje vond dat Frou zich wat gedeisd moest houden bij zijn vriendinnetje en liet dat dus bij momenten ook duidelijk zien, zo zie je maar: honden kunnen niet spreken maar ze maken toch wel duidelijk wat ze willen. Airco vond de aandacht héél erg leuk en ik weet dat hij nog lang zal plezier hebben aan zijn cadeautjes: hij kreeg knuffelbeertjes, kauwbotjes en hopen koekjes … aan iedereen een welgemeende dankjewel *woef*!

We aten met z’n allen de heerlijke lekkere taart, en later die avond aten we belegde broodjes en speelden we een spelletje Napoleon en daarna hebben we nog een filmpje gezien en bij het eerste deel van PS I LOVE YOU zaten Ann en ik al met de tranen in onze ogen. Toen de film iets na twaalven gedaan was kreeg Airco zijn eerste echte verjaardag knuffels! Heerlijk toch, na dat ik samen met hem al naar bed vertrokken was genoten we nog van de (achtergrond) muziek dat Ann en mijn ventje uitkozen. Het werd een fantastische dag die tot vroeg in de morgen duurde …. Vandaag was dus naast het opruimen een “Lazy Sunday!”

Nogmaals proficiat Airco met je vierde verjaardag en een dankjewel aan iedereen die meehielp om er een fantastisch feestje van te maken!

Ja! Bovenstaand filmpje gaf me de inspiratie. Maar het aanleren, dat bleef ik uitstellen misschien wel omdat de herinnering bij het zien van dit filmpje me weer (te veel) aan jou deed denken.

Maar eergisteren trok ik mijn stoute schoenen aan en keek ik eens lief in mijn schatje zijn ogen en hij boorde met plezier een gaatje in de deurklink om er een nieuw kort koordje aan te bevestigen. Waarom een kort touwtje? Omdat Airco er aan zou trekken en plots zou de deur uit het slot schieten en dan zou hij met het commando “neus” de deur wel verder openen. Na enkele keren proberen( met tug – neus) had hij door hoe het werkte, en ging de deur vlot open. Maar de deur moest natuurlijk ook weer toe!

Ik gebruikte daarvoor het reeds gekende commando “deur” en Airco trappelde vlug naar deur maar vond de (lange) koord niet die daar een paar uur geleden nog hing. Slim als hij is ging hij de eenpersoonskamer (alias de kleine kamer) binnen gaf een duw met zijn neus en sloot zo zich zichzelf op.

Slim gezien natuurlijk … want het eindresultaat is hetzelfde, de deur was toe, en dat was toch net wat ik had gevraagd. Niet? Lachend opende ik de deur en liet ik hem terug bij mij komen om het nog (een paar keer) opnieuw te proberen. Maar zonder resultaat, het kort touwtje bleek … te kort te zijn. Om die reden hebben we het een beetje verlengd en dat lukte wonderwel onmiddellijk. Missie (bijna) geslaagd?
We zaten nog met een commando probleem. Airco kent ook vanuit zijn opleiding het commando “up de deur” maar omdat hij dat in de toekomst nooit meer zou doen op die bewuste deur (we willen krassen vermijden.) Zouden de commando’s “deur” en “up de deur” verwarrend worden. We maakten er dus twee andere woorden voor namelijk “open” en “toe”. In die woorden zit er geen klank waar “tug of deur” in te herkennen valt en dat zou dus duidelijker moeten zijn.
En ja hoor … missie volledig geslaagd! Bekijk het resultaat en geniet mee!

Ik ben best wel fier op mijn witte mannetje en Daphné …. Jij kijkt wel mee hé, nogmaals bedankt …

De honden leren aan de hand van (eenvoudige) opdrachtjes werken met de verschillende mensen. Aan de hand daarvan kijkt “de jury” vanaf de zijlijn welke hond het beste bij de persoon past. Na vier afzonderlijke zaterdagen word er aansluitend een intensieve trainingsweek georganiseerd en na succesvol geslaagd te zijn in het examen mag de hond al dan niet mee naar huis, waar hun nieuwe leven kan starten.

De stage doen er enorm veel honden mee, waaronder één meldhond, twee instellingshonden,  en een achttal hulphonden. Voor de geïnteresseerden onder jullie, je kan een kijkje nemen bij Myriam en bij Kristin om hun ervaring van de stage te lezen. Ook Valéas (uiterst rechts), de hulphond van Daphné , krijgt een nieuwe kans. Hij gaat naar een RVT. Zo is al het werk dat hij leerde niet verloren en ik ben er zeker van dat Little Miss D. fier is op haar Jasje.

Aan de honden heeft Airco ook een boodschapje:

“Mannen, zet jullie beste pootje voor. En test het baasje dat je voor ogen hebt maar al een beetje. Het is niet erg dat je je ware aard misschien wat verstopt. Ik werd “de luie, trage lieverd” genoemd. Nu roept mijn baasje me vaak toe dat ik een perfectionist ben. Ik doe alles op het gemakje, dat is waar! Maar alles is wel heel secuur gedaan”.

Ik richt graag nog een woordje tot de stagiairs:

Doe jullie best en geniet van de leuke maar intense stage! Voor degene die gaan voor een opvolger, omdat hun eerste hond is overleden. weet dat hij of zij zou willen dat zijn of haar werk niet verloren zou gaan en ook al is het verlies nog maar net gebeurt of geeft het een raar gevoel om nu plots na al die jaren met een andere hond te werken. Er kijkt er nu eentje vanaf de regenboogbrug met een goedkeurende blik naar je en zag dat het goed was.

Voor degene waarvan de eerste hond met pensioen gaat. Doe jullie best en alles loopt wel los. Je lieverd zal nu kunnen genieten van een welverdiend pensioen!

Toen Caroline (centrumverantwoordelijke van de vereniging Hachiko) de dag na Airco’s plaatsing (op 10/08/2010) mee ging winkelen om te kijken hoe we dat zouden aanpakken werd algauw duidelijk dat ik iets zou moeten vinden waarmee ik Airco beter kon sturen zodat hij vlugger zou doorhebben wat hij voor me moest apporteren.

Want het is niet handig om je hond in een winkel vol volk te sturen met de stem. De honden kennen een aantal bevelen zoals “vooruit” “keer om” “zoek” “Ja!!” of “non” wat zoveel betekent als “nee dat niet, je hebt het niet aan het juiste eind.” Door het geroezemoes of drukte rondom hun kan de hond afgeleid zijn of misschien verstaat hij je niet en het is niet handig als je in een winkel(centrum) moet beginnen roepen.

Een heel eind later vond en kocht ik mijn eerste targetstick. Ik leerde hem eerst te “neuzen”. Hij moest met zijn neus het beginpuntje aanraken en het volgen. Dat lukte wel maar ik vergat dat kleine hulpmiddel vaak want ik kon hem nergens aan bevestigen. Maar verder lukte het dus wel als ik die aanwijsstok maar bij me had.

Nu enkele dagen geleden arriveerde de nieuwe targetstick (met klikker inbegrepen) die ik kocht via internet (met dank aan Merel). Het was een aanwijsstok en klikker in één. Best handig als je weet dat ik maar één bruikbare hand heb en op deze manier kan ik het goede gedrag beter belonen. In combinatie met het handige trainingstasje dat ik laatst kocht gaan we nu moeiteloos op stap.

Zo toonde ik hem deze morgen aan wat hij moest nemen uit de rekken in de winkel en in een seconde had ik wat ik nodig had. Zo haalde hij deze morgen een (tennis)ballenwerper van het haakje en twee pakjes elastiekjes voor mijn lange haren samen te binden in een lange paardestaart. Ik probeerde ook of hij het commando “tug” wat trekken betekent, zou begrijpen als ik wees naar een haarspeld en ja hoor. Hij zette de twee voorpootjes op het onderste rek en trok de speld van het haakje. Een korte” whoewhoee, flinke man” en een stevige knuffel waren genoeg om een stevige lebber in mijn gezicht te krijgen. Omstaanders keken en lachten “wat een liefde heeft dat beest voor jou” hoorde ik iemand zeggen, fier als een gieter en met de ballenwerper in zijn muil ging meneer zijn werper gaan betalen met een korte tik d.m.v. de targetstick op de balie sprong hij vlot met zijn voorpootjes erop, gaf af wat hij vasthad en gaf alles mooi terug af aan mij. De kassière was zelf ontroerd en zei “dat is flink hé man?”

Het was zonde dat ik mijn camera niet meehad want hij droeg zijn cadeautje helemaal tot thuis. Wat dank ik mijn woefertje zijn gastgezin voor zijn flinke “apport.”

Thuisgekomen bleken ook mijn lesboeken “webdesign” te zijn toegekomen. Ik kan dus aan de slag met de boeken en Airco met zijn nieuwe aanwijsstok.
Ik hoop van harte dat ik deze cursus met succes zal afmaken en dat Airco toppezot blijft van zijn aanwijsstok. Duimen jullie mee?

Vrouwke blij, wij allemaal blij! 2012 here we come!

Ook het gezaag van “moet uw hond dan altijd werken” hangt ons de keel uit. Ik moet niet altijd werken, wel altijd paraat staan. Komen als ze roept (mag op mijn gemakje, als ik maar kom). Ook al speel ik tijdens de vrije momenten met Mieke of zelfs al speel ik met een maatje tijdens de losloopwandeling. Ik moet steeds alert op mijn bazinnetje blijven letten. Om alert te kunnen blijven zorgt vrouwke er wel voor dat ik genoeg plezier heb, met honden, met haar of met een kauwbeentje of nieuw speeltje. En op de vraag “vind je hond het niet zielig dat hij nooit gestreeld mag worden?” Blaf ik enthousiast “neen!!, ik krijg immers liefde en vriendschap en knuffels van haar genoeg.”