Drukke vakantie

(er zijn geen foto’s bij dit keer wegens dat mijn flicr account vol staat en ik geen foto’s meer kan toevoegen)

De afgelopen twee maanden is er redelijk wat gebeurd. Julie, die ook blogt en ook héél dicht bij ons in de buurt woont heeft haar hulphond gekregen. Het was voor haar een spannende tijd en wij deden er alles aan wat we konden om haar te steunen. Bij hun thuiskomst had ik dankzij Magali en haar kids haar inkomdeur kunnen versieren met ballonnen, hadden we een cadeautje mee en als kers op de taart stond er een heus ontvangstcomité klaar om haar en haar lieve witte golden te verwelkomen.

We deden ook, net zoals vorig jaar de vier-daagse van de ijzer. Een wandel-evenement waar militairen samen met burgers een sportieve inspanning leveren. Dit deden we weer voor VZW Hachiko samen met Patricia en Elmo die een week lang bij ons verbleven en het werd mede dankzij hun een supergezellige boel. We konden dit jaar €1500 inzamelen en kregen het leuke nieuws dat we peter en meter zijn van hond in opleiding Feta en dat we ook nog het meter en peterschap mochten kiezen van twee pups van de J-promo. Ik koos voor Jodah, een witte golden reu die ik al op schoot mocht hebben om mee te knuffelen. Hopelijk mag hij binnen een twee tal jaar een prachtige hulphond worden bij een baasje waar hij stapelgek op zal zijn. Mijn ventje wacht nog even om een keuze te maken. Hij houdt er de spanning in .. maar geen nood: hij zal wel kiezen. Alleen is dat niet zijn sterkste kant.

De dag nadat we de vierdaagse afsloten waren we present op de overhandiging. Waar we Froufrou (intussen volwaardige hulphond) gelukkig mochten zien bij haar nieuwe bazinnetje waar ze gek op is. Frou’ke, we zijn supergelukkig dat je verliefd werd! Het was leuk dat je hier vaak kwam. We gaan je missen (en je gekke salsa-dans-kuren ook).

Ook Julie, Maggy, Patricia en vele anderen kregen officieel hun hond. Het was een emotionele dag. Want ook Valéas, de hond van onze lieve Daphné werd officieel overhandigd aan zijn nieuwe baasje. Hij gaat verder als instellingshond werken voor vele mensen en hij zal daar vele knuffels in ontvangst mogen nemen. Daphné: ik ben zeker dat je meekijkt en hem aanmoedigd om het net zo goed te doen als dat hij het deed voot jou!

Ondertussen is de overhandiging al twee weken achter de rug en net nu alles weer wat verloopt zoals het zou moeten, werden Airco en ik gisteren op wandeling tegengehouden door een grote, uit de kluiten gewassen labradorreu die echt enorm bang was want zijn baasje was nergens meer te bekennen. Aangezien we niet verder dierven gaan belde ik maar de politie die me op hun buurt doorverbond met het dierenasiel. En net die vertelden me dat ze niet zouden komen om de hond op te halen zolang hij niet aangelijnd was. Het was waarschijnlijk een hond uit de buurt. ik moest hem laten lopen. Maar dat was geen optie, de hond volgde me waar ik ook ging en hem afschudden hield ook nog een ander risico in: hij kon op straat lopen en een accident veroorzaken of in angst iemand aanvallen of verwonden en dat wou ik niet op mijn geweten hebben. Dus zat er maar één ding op: de hond vangen! Hij reageerde niet op bevelen en hij moest geen koekjes hebben dus probeerde ik met de jachtlijn dat Airco om had die hond te vangen gelijk een cowboy een lasso smijt. Maar dat ging niet vlot dus sprak ik een voorbijganger aan om te helpen, maar de hond liep weg dus de poging mislukte. We probeerden de hond terug te krijgen door Airco op commando te laten blaffen en dat werkte de hond kwam terug en bleef relatief in de buurt. Airco lag de hele tijd los te blaffen wanneer nodig in het down en blijf commando. De vrouw die ik eerder had aangesproken had nogmaals de politie gebeld en even later arriveerden ook zij met een jachtlijn en zij gingen ook achter de wegrennende hond aan zonder succes. Plots kwam ik op HET idee. Ik ging er met mijne Witte vandoor in de hoop dat de hond Aircovriend zou volgen. De hond volgde en bleef heel dicht bij Airco wat er wel voor zorgde dat de eerste tien keer Airco zijn kop in de jachtlijn stak. Hij dacht dat, dat de bedoeling was. Zijn kopje was dan ook goud waard toen hij NON pas touché hoorde. Je zag hem denken “moet dat dan niet vrouwke?” De politie volgde ook met de jachtlijn en na wat lokken en wat weg en weer rijden was het ons ein-de-lijk gelukt. Toen de hond veilig in de combi zat en werd weggevoerd naar het asiel vervolgde ik mijn weg naar de post en ging daarna vliegensvlug terug naar huis. Net op tijd voor de kinébeurt die gepland was om kwart voor drie.

Advertenties
Geplaatst in Mireille vertelt | 3 reacties

Demo-tijd

Geplaatst in Mireille vertelt | 3 reacties

Dankwoordje aan Hachiko

Wat begon met af en toe een deur te openen veranderde al snel in drinken halen op commando en vele dingen oprapen en aangeven In huis en de winkel. In huis hoef ik me niet meer in allerlei onmogelijke bochten te draaien om iets te kunnen doen. Ik laat Airco het licht aansteken, het bestek of eet- en drinkpotten zet Airco met plezier op het aanrecht, hij neemt drinken uit de ijskast en ruimt het speelgoed op. In de winkel haalt hij al vanaf zijn komst vele zaken uit de rekken wat ik dacht dat compleet zou mislukken als ik er alleen voor zou staan, mislukken? Waarom …

Het is bij Hachiko de traditie van op de eerste dag dat de hond en baas het alleen moeten redden, ze eens een bezoekje te brengen om te zien hoe het hen zal vergaan. Dan geven de instructeurs wat tips om het eventueel anders of misschien wel beter aan te pakken, alleen had ik dat twee jaar geleden niet echt gesnapt.

Het winkelen met Caroline die tiende augustus ging niet echt goed want Airco snapte maar niet hoe hij mij de doos broodsuiker moest aangeven vanuit de rekken en andere dingen stonden te hoog … ik raakte al helemaal ontmoedigt omdat het hem enkel lukte met een zakje chips.

Maar dat zakje chips gaf hem de moed om verder te gaan en meer dingen te leren. Een targetstick werd zijn beste vriend en al gauw haalde hij niet enkel de nodige kleine prullen uit de rekken, al snel volgde een pak met 6 halve liters water of cola en leerde hij kleine en grotere zaken zoals een doosje champignons in een winkeltas of winkelkar te leggen.

DSC08603

Later ontdekte hij dat het pootje geven eigenlijk niet in alle situaties een handig commando was en verkoos hij om alle deuren, kasten en schuiven met de neus toe te doen, eigenlijk wel slim gezien van mijn eigenwijze werkertje (zo heb ik minder krassen).

Dankzij zijn aanwezigheid durf ik geheel zelfstandig transfers maken en ben ik nooit meer alleen.

Toen hij wist hoe hij mij kon rechttrekken uit bed doormiddel van een speeltje zochten we variaties op het “trekken”.

IMG_1203

Hij leerde buiten mijn trui en jas (hij doet zelfs de rits voor mij open) ook mijn schoenen uit te trekken. En nu kleed hij me volledig uit zodat ik me alleen om kan kleden. De kleren die vuil zijn en in de wasmand mogen gooit hij er met plezier in. Wanneer de poetshulp komt steekt hij enkele uren van voordien de was in en haalt ze er ook weer uit om in de droogtrommel te steken. Wanneer die ten einde is gelopen deponneerd hij alles in de mand klaar om te laten strijken.

Momenteel leren we de lakens van bed open te leggen zodat ik enkel maar een korte transfer moet maken van de rolstoel naar bed en dan (is ook een opdracht in training) geeft hij mij de lakens weer aan zodat ik met de lakens over me rustig naar dromenland kan vertrekken.

IMG_1199

En natuurlijk doet hij nu hij het kan even de schuifdeur toe zodat het ventje ongestoord en zonder mijn gezeur (ik kan niet slapen als de teeve te luid staat) teevee kan kijken.

IMG_1177

Dat een hond me bij zoveel zou kunnen helpen had ik nooit gedacht. Bedankt Caroline en het gehele team om in me te blijven geloven …… en me zo’n prachtig geschenk iets na mijn verjaardag bijna twee jaar geleden te geven.

* Met Airco’s komst heb ik maar een anderhalf uur à twee uurtjes hulp nodig per dag!

Geplaatst in Mireille vertelt | 6 reacties

Examen

Nee, Aircovriend en ik moesten ons niet als team bewijzen. Nee, het is mijn beurt om tegen 6 juni een drie minuut-durend filmpje af te leveren over een onderwerp naar keuze.
Mijn onderwerp gaat in tegenstelling tot de rest van de klasgenoten over mijn hulphond Airco. Ik heb zo’n vermoeden dat de anderen een montage gaan maken over een reis dat ze hebben gemaakt.

Wat vinden jullie van mijn filmpje? Zou de leerkracht genoeg punten geven?

Aangezien Airco me voor dat de les startte hielp met mijn jas uit te doen en mijn voeten nog even vlug goed positioneerde voor de leerkracht het woord nam en vervolgens onder de tafel ging liggen wou ik de medestudenten en leerkracht ook kort tonen wat Airco anders nog allemaal deed voor me. Maar omdat ik al zoveel van die filmpjes had. Besloot ik om het filmpje gauw nog helemaal te veranderen en uiteindelijk nam ik opnames van de nieuwigheden dat hij leerde.

Ik hoop alvast dat het me wat punten oplevert en dat er misschien wat steun voor de vereniging af kan. Want uiteindelijk geeft Airco me dankzij de vereniging Hachiko véél meer vrijheid en zelfstandigheid …

Geplaatst in Mireille vertelt | 5 reacties

Pinksterweekend

Pinksterweekend.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Een dag vol hondenplezier

Het was een eindje stil maar niet getreurd. Alle computerproblemen zijn van de baan en we kunnen dus weer bloggen.

Vorige week dinsdag ging ik samen met Airco en Mieke richting Lokeren. We zouden er een wandeling maken langs de Durme met Maggy en haar nieuwe hulphond Déos, een mooie donkerbruine lieve retriever. We vertrokken met regen en hagel maar dat kon ons niet deren. Goed ingepakt en met een hele goede cape over mij en men rolstoel heen getrokken vertrokken we met de trein. In Lokeren aangekomen wachte haar assistente ons op, vlug de auto in en we zaten terug droog want het weer was er even erg als in Menen.

We werden er heel goed ontvangen en Mie vond de poezen Wizzy en Ziggy best spannend terwijl Airco het braafjes hield en direct op verkenning ging. terwijl we gezellig bij hebben gepraat toonde Déos dat zijn speelgoed wel degelijk van hem was. Maar af en toe mochten ze spelen met de leuke knuffels, zijn mand daarentegen bleef van Deos! Wel leuk om te zien.

Airco voelde zich er thuis en dat bewees hij door stiekem in de zetel te kruipen maar niet getreurd, dat mag hij hier ook niet (behalve op commando) dus vloog hij er even vlug weer uit.

Na een tijdje klaarde het op en besloten we toch om een wandeling te maken. We zouden wel zien wanneer Airco er genoeg van had (hij had zijn poot bezeerd en had eigenlijk een losloopverbod). De honden genoten, wij genoten, het was superleuk en een mooie wandeling … lekker rustig … . Toen we plots Déos hoorden blaffen riepen we de honden terug maar Deos bleef iets langer weg. Een kat? Een konijn? Nee, hij zat vast met zijn halsband aan een tak veronderstelden we want toen de wandeling er op zat bleek zijn colliér spoorloos. Gelukkig kon Maggy een lus maken met de leiband en zo konden we toch veilig en wel terug naar huis weerkeren.

Er werd niet enkel gepraat, gelachen (met de fratsen van de honden) en gewandeld. Er werd ook gewerkt en getraind. Maggy wil graag hebben dat Déosje de kersenpitkussentjes in de microgolf legt. Maar dat bleek niet zo eenvoudig. Dus probeerden we een stappenplan. Eerst een kussentje op de schaal die voor de gelegenheid op een tafeltje geplaatst werd, daarna op een hoger tafeltje waarbij hij ook een “up” moest doen en eens hij dat goed zou beheersen zou dat moet lukken, met tijd, op de schaal die dan in de microgolfocven word geplaatst. Maar dat lukt zeker. Eens hij weet waar de lamp brand zal perfectionist Déos dat met veel enthousiasme doen.

Bedankt Maggy voor de leuke ontvangst en nog mooiere dag ondanks het slechte weer in het begin en op de terugweg. Het was leuk je beter te leren kennen en ik kijk er uit om je vrijdag terug te zien.

Geplaatst in Mireille vertelt | Een reactie plaatsen

Inspanning en ontspanning

Sinds ongeveer een maand helpt Airco tijdens de fysiotherapie. We ontdekten dat als hij tussen mijn benen ligt wanneer ikzelf op mijn rug lig ik minder spasmen heb. Doordat Airco me zijn gewicht mijn benen openduwt kan hij genoeg tegengewicht geven wanneer toch een spasme door mijn benen gaat en daardoor duurt een spasme veel minder lang.

De middag was mijn kinesist zeer tevreden. Hij zei dat er al veel meer speling op mijn beweging zit en dat mijn benen al veel beter strekken in vergelijking met de eerste malen dat hij kwam.

IMG_0842

Dan was het tijd voor buikspieroefeningen. Airco vind dat allemaal leuk! Én één, en twee en drie daar krijg ik een dikke lebber van mijn Aircootje. En vier, vijf en zes daar krijgt ook de therapeut een stevige lik. Zeven, acht en negen … Airco ziet dat de laatste de moeilijkste is en legt zijn poot bemoedigend op mijn hand. “Nog één keer Vrouwtje en dan krijg je een koekje” . en lach niet want dat zeg ook tegen mij!”

IMG_0864

Na de inspanning was er tijd voor ontspanning. Winkelen dus … eerst langs de apotheker! Niets voor mij maar voor de honden want hun ontvlooingspipetjes waren op en ik had niet genoeg ontwormingspillen meer in huis. Aangezien ik met die vervangrolstoel niet binnen geraakte liet ik Airco maar wat blaffen …. Reactie van een ouder madameke die blijkbaar in de wachtrij stond: “d’er stoat hier un gehandicapte me n’en ond die stoat te bassen” (er staat hier een gehandicapte met een hond die staat te blaffen). Merci madam! Ik werd lekker vlugger geholpen dan jij! En nee mijn hond eet mijn geld niet op, hij opent mijn beldbeugel, geeft het geld af, doet de portefeuille weer dicht en vertrekt met het gerief in zijn muil en dat zonder op te eten, allemaal voor een aaitje”

IMG_0870

Dan gingen we door naar de supermarkt waar moeder even vlug wat ging halen terwijl Airco, Mieke en ik buiten bleven wachten! Mieke hield de schuifdeur goed in de gaten “at die deur “de mama” nu op? Waar is ze toch naartoe?”

IMG_0874

Als mama de winkel uit kwam zette ze koers naar het station waar ze een trein moest halen en ging ik terug richting thuis met de twee honden en de rolstoel die enorm rare kuren heeft.

Geplaatst in Geen categorie | 5 reacties